ไม่รู้ว่าคนที่โดนพราF#mกใจ

ยังมีสิทธิ์ใช้.C#m.

คำว่าEคิดถึงหรือAเปล่า

F#mครั้งหนึ่งEที่อัมพวาF#m

เธอให้เกียรติมาF#ใช้คำว่าเราBm

ก่อนทิ้งคำว่ารักF#mเก่า

ให้คนEแม่กลองกอดAไว้ E

แผลเจ็บมากมายที่ใจเฝ้าF#mจำ

เจ็บปวดเจ็บคือช้ำC#m

ยิ่งจำEยิ่งเจอช้ำAใหม่ C#m

F#mอัมพวาEทุกจุดนัดเราA

ต้องเป็นจุดเหงาF#เมื่อเธอร้างBmไป

แต่คนที่เขามีใหม่D

หัวใจคEงลืมภาพAจำ

* คนใจไร้คู่ไDม่ต่างกับC#mปลาทูคอF#mหัก

หน้าคว่ำจนเพื่อนมาทักE

ไปตรวจคอให้หมอช่วยAดาม

F#mอยากสูบเอาน้ำแม่กลองA

จนแห้งกลำC#mไปล้างใจดำF#mๆ

เพื่อเธอเจอซากความทรงจำE

กับคนช้ำDที่อัมพวาE

ฝากเพลงแม่กลองให้ดังก้องF#mไป

เก็บซากความหวั่นไหวC#m

ไปซ่อนEให้ไกลลับAตา C#m

F#mอยากให้เห็นEร่องรอยยับเยินA

เพื่อบังเอิญF#เธอควงเขามาBm

คนช้ำที่อัมพวาDจะได้ปั้นหน้าE

ยิ้มรับเธอAเนียนๆ

* คนใจไร้คู่ไDม่ต่างกับC#mปลาทูคอF#mหัก

หน้าคว่ำจนเพื่อนมาทักE

ไปตรวจคอให้หมอช่วยAดาม

F#mอยากสูบเอาน้ำแม่กลองA

จนแห้งกลำC#mไปล้างใจดำF#mๆ

เพื่อเธอเจอซากความทรงจำE

กับคนช้ำDที่อัมพวาE

ฝากเพลงแม่กลองให้ดังก้องF#mไป

เก็บซากความหวั่นไหวC#m

ไปซ่อนEให้ไกลลับAตา C#m

F#mอยากให้เห็นEร่องรอยยับเยินA

เพื่อบังเอิญF#เธอควงเขามาBm

คนช้ำที่อัมพวาDจะได้ปั้นหน้าE

ยิ้มรับเธอเนียนๆ