* ไม่มีใครรู้ตัCวเราผ่านGอะไรมาAm

รอยยิ้มที่เห็นFมันแค่หน้าGกากธรรมดาC

กลางคืนที่อ้างว้างAm

มันดังGเกินคำพูดจาEm.. Am

มีแค่เงาของเราF ที่ยังยืนGอยู่ข้างใน C

บางวันก็ล้มCแบบไม่มีใครเห็นG

บางคืนก็เจ็บAmแต่ต้องเก็บEmมันเอาไว้

มีคำถามมากมายFในใจ

แต่ไม่เคยCได้คำตอบนั้นDm

มีแค่เสียงหัวใจที่Fยังบอก

ให้เราGอย่าไปยอมแพ้มันC

ถ้าจะพลาดก็ให้มันพลาดด้วยตัวเองF

พลาดให้มันGสุดทางที่ไป Em

ไม่ใช่เAmพราะปากของใครDm

และพรุ่งนี้เราจะเริ่มFใหม่

ด้วยใจเดิมGที่ไม่ยอม

* ไม่มีใครรู้ตัCวเราผ่านGอะไรมาAm

ว่าจะยืนตรงนี้.G. ได้ F

ต้องยอมแลกGด้วยกี่น้ำตาC

พลาดกี่ครั้งล้มมาFกี่ที

ก็ยังไม่ยอมGจากทางที่ฝันEm.. Am

เพราะหัวใจนั้นFมันยังตะโกนว่าG

มันยังไม่ถึงเวลาของเรา

กูเCดินมาคนเดียวบนถนนที่โดดเดี่ยว

มีแค่เงาAmที่เกี่ยวพัน

เพียงแค่มันที่รู้ว่าเราเป็นใคร

ล้มและลุกFซ้ำไปซ้ำมา เหมือนเดิมหรือไง

ไม่มีมือไหนGยื่นมา

มีแต่คำวิจารณ์คอยทิ่มแทง

คำCคนแม่งเบา แต่แผลมันลึกข้างใน

ยิ้มให้โลกทั้งวันแต่ข้างในแตกสลายAm

จะพังให้สุดก็เอาเลยสิ

แต่จะไม่ยอมF (แต่จะไม่ยอม)

ให้มันจบลงGเพราะชีวิตเรามันรบจริง

ไม่ใช่แค่คำในบทที่ใครCเขียนให้เรามา

โลกมันใจร้ายFเวลาที่เราไม่เหลืออะไร G

เพราะไม่มีใครเห็นEmตอนเราไม่มีค่าอะไร Am

แต่ทุกรอยแผลDm

มันคอยสอนอะไรใGห้เราเข้าใจ.Em. Am

ว่าคนที่ต้องFอยู่กับเรา

คือตัวเราและมันGไม่เคยต้องการอะไร

ถ้าวันนี้ทางเดินCยังมืด

ก็แค่เรายังเดินไม่ถึงAmแสง

ถ้าความหวังมันแพงF

เราก็ซื้อด้วยแรงGที่ยังเหลืออยู่ C

ถึงไม่มีใครรู้ Fไม่ต้องให้ใครGเชื่อก็ช่างเขาEm

แค่Amเรายังเชื่อตัวเราFเอง

ก็พอแล้วGให้เดินต่อไป.C.

* ไม่มีใครรู้ตัCวเราผ่านGอะไรมาAm

แต่ทุกหยดน้ำตาF มันกลายเGป็นแรงผลักดันC

ต่อให้โลกมันปิดทางF

หรือไม่มีใGครมองมาEm.. Am

จะยืนด้วยสองขาF

จนสุดทางGที่เราเลือกไว้ C

* ไม่มีใครรู้ตัCวเราผ่านGอะไรมาAm

ไม่มีใครเห็นใจ ไม่มีใGครเข้าใจ F

แต่ตัวเราGยังเป็นเราC ที่เข้าใจเราเองG

คือคนเดิมที่ไม่ยอมแพ้.F. G

เราไม่ยอมแพ้..