ลงจากรถทัวร์หัวใจก็เหงาC

โถเราไกลบ้าน..

ต้องAmมาทำงานเมืองศิวิGไล

ไหล่แบกกระเป๋าเอาไว้สองAmข้าง

อ้างว้างเดียวดายC

เพราะความทุกข์ใจ ต้องจากGบ้านมา

เจอความวุ่นวายหัวใจอ่อนล้าC

น้ำตาแทบร่วง..

แสนAmจะช้ำทรวง คนลวงมากGมาย

แต่ด้วยความจนต้องทนฝืนAmสู้

ความรู้แค่เพียงเลี้ยงกายC

จะเป็นจะตายG.. สู้เCอาดาบหน้า

* แบกเอาความหวังAmของคนที่รอ

เป็นCแรงให้พอได้สู้อีกGครั้ง

ประAmคองความฝันด้วยแรงที่มีC

คงได้ดีสักวันG เมื่อถึงวันนั้น

จะกลับบ้านCนา

หอบเอาแรงใจไว้แทนกระเป๋าC

เดินหน้าสู้ทน..

ไม่ฟัAmงคำคนดูถูกเหยียดCหยาม

คงมีสักวันที่ไปได้ดีAm ได้มีสตางค์

ถึงCแม้นเส้นทางG.. นั้นCจะยาวไกล

* แบกเอาความหวังAmของคนที่รอ

เป็นCแรงให้พอได้สู้อีกGครั้ง

ประAmคองความฝันด้วยแรงที่มีC

คงได้ดีสักวันG เมื่อถึงวันนั้น

จะกลับCบ้านนา

หอบเอาแรงใจไว้แทนกระเป๋าC

เดินหน้าสู้ทน..

ไม่ฟัAmงคำคนดูถูกเหยียดCหยาม

คงมีสักวันที่ไปได้ดีAm ได้มีสตางค์C

ถึงแม้นเส้นทางG.. นั้นCจะยาวไกล