ในคืAmนที่เงียบงันGก็พลันมีแสงไฟ Am

จากเทียนเล่มน้อยGที่ส่องแสงมาAm

ลอดผ่านชายคาGห้องเก่าทรุดโทรมAm

ซุกซ่อนความหมองGเสียงสะอื้นระงม

เพียงAmหญิงสาวงามGในป่าราตรี Am

นั่งอิงพิงฝาGอาลัยทอดกายAm

เหมือนทั้งชีวิตGเธอสูญสลายAm

ฝันGที่เธอนั้นเคยวาดไว้ Am

ใครGนะทำให้เธอเศร้าหมอง..

* เมื่อวานยังเต้นAmระบำเริงร่าGแล้วใย

วันAmนี้จึงมีน้ำตาGด้วยเหตุใด

ชุดAmเจ้าสาวสีขาวGที่เธอใส่

ยังสะท้อนAmแสงเทียนG

น้ำตายังหล่นAmพรั่งพรูหลั่งไหลGลาจาก

ดึกAmยิ่งเศร้าโศกสันGต์ขึ้นไปมาก

เจ้าAmบ่าวเธอไปไหนG

ทำไมไม่มาเอ่ยคำAmรัก

ไหนGว่าเธอมีค่ามากนักF

วันGนี้เธอควรงามเฉิดฉายF

แต่คล้ายGเหมือนเธอกำลังฟั่นเฟือนF G

เพียงAmหญิงสาวงามGในป่าราตรี Am

นั่งอิงพิงฝาGอาลัยทอดกายAm

เหมือนทั้งชีวิตGเธอสูญสลายAm

ฝันGที่เธอนั้นเคยวาดไว้ Am

ใครGนะทำให้เธอเศร้าหมอง..

* เมื่อวานยังเต้นAmระบำเริงร่าGแล้วใย

วันAmนี้จึงมีน้ำตาGด้วยเหตุใด

ชุดAmเจ้าสาวสีขาวGที่เธอใส่

ยังสะท้อนAmแสงเทียนG

น้ำตายังหล่นAmพรั่งพรูหลั่งไหลGลาจาก

ดึกAmยิ่งเศร้าโศกสันGต์ขึ้นไปมาก

เจ้าAmบ่าวเธอไปไหนG

ทำไมไม่มาเอ่ยคำAmรัก

ไหนGว่าเธอมีค่ามากนักF

วันGนี้เธอควรงามเฉิดฉายF

แต่คล้ายGเหมือนเธอกำลังฟั่นเฟือน

ผ่านAmไปหลายวันGยังอยู่ชุดเดิมAm

แต่เริ่มเปลี่ยนสีจGากขาวเป็นดำAm

ลบเลือนร่องรอยGที่เคยงดงามAm

พ่อแม่ไถ่ถามGเธอก็เอาแต่เAmฉย G

เป็นAmโลกอีกใบไGม่ทันตั้งตัวAm

โดนทัวร์ประณามGฝันจมสูญหายAm

ไม่มีใครรู้ว่Gาเธอเจ็บปวดแค่ไAmหน

คนGที่เอาชีวิตฝากไว้ Am

เขาGเข้ามาเพื่อแค่ทำร้ายF

สุดท้ายGต้องกลายเป็นคนฟั่นเฟือน

เจ้าสาวชุดดำAmเอ๋ย.. Am F G

เจ้าสาวชุดดำFเอ๋ย.. G

เจ้าสาวชุดดำAmเอ๋ย.. G F

เจ้าสาวชุดดำAm.. G