ลืมตาดูโลกC ในห้องไม้สีเทาEm

ไม่มีแม้เงาAm ของคำว่าครอบครัวEm

ข้าวหนึ่งจานC ต้องหารกินทั้งวันEm

แต่บางวันนั้นกินFแค่ข้าวคลุกGกับน้ำปลาC

โตมากับคำดูถูกC

เหยียดกันเหมือนหมาข้างทางEm

ชีวิตมันแสนเลือนลางAm

เหมือนกูไม่มีค่าอะไร Em

ใส่รองเท้าขาดขาดC

เดินลุยฝนไปทำงานEm

โดนหัวเราะถากถางF

ว่าไอ้นี่มัGนโคตรจะจนC

แต่กูยังฝืนหายใจ Dm

แม้โลกมันGจะพังแค่ไหนC

หยาดเหงื่อAmทุกหยดที่ไหลF

มันสอนให้กูยืGนด้วยตัวเองC

* กูผ่Gานความเจ็บมาเยอCะ

จนEmไม่กลัวน้ำตาAm

ไม่มีใครรู้หFรอก

ว่ากูผ่านGอะไรมาบ้างC

จากGเด็กไม่มีพ่อแม่ C

วันนี้กูEยืนได้เองAm

ใช้แรงแลกทุกบาทF

ทุกหยาดเหงื่อGทั้งหมดที่มี C

ถ้าวันนี้มึงเห็นกูดี Am

อย่าพึ่งรีบตัดสินกันEm

เพราะชีวิตที่กูผ่านมานั้นF

มันหนักGเกินใครเข้าใจ C

เคยแบกปูนCจนหลังแทบหัก

เคยโดนโกงค่าแรงEm แล้วยังต้องยิ้มรับ

เคยไม่มีแFม้เงินและต้องเดินกลับ

แต่ยังดิ้นรนทำงานGจนเกือบไม่มีที่นอน

บางคนเข้ามาCตอนกูเริ่มจะมี

ทำเป็นรักดี Emแต่จริงจริงหวังผล

ตอนล้มไม่มีมืFอใครสักคน

แต่พอกูยืนได้..G มีแต่คนเดินเข้ามาหาC

เพราะกูยังฝืนหายใจ Dm

แม้โลกมันGจะพังแค่ไหนC

หยาดเหงื่อAmทุกหยดที่ไหลF

มันสอนให้กูยืGนด้วยตัวเองC

* กูผ่Gานความเจ็บมาเยอCะ

จนEmไม่กลัวน้ำตาAm

ไม่มีใครรู้หFรอก

ว่ากูผ่านGอะไรมาบ้างC

จากGเด็กไม่มีพ่อแม่ C

วันนี้กูEยืนได้เองAm

ใช้แรงแลกทุกบาทF

ทุกหยาดเหงื่อGทั้งหมดที่มี C

ถ้าวันนี้มึงเห็นกูดี Am

อย่าพึ่งรีบตัดสินกันEm

เพราะชีวิตที่กูผ่านมานั้นF

มันหนักGเกินใครเข้าใจ C

กูเคยอดAm เคยจน

เคยโดนคนเหยียบซ้ำEm

เคยล้มFจนไม่เหลือใครGอยู่ข้างหลังC

แต่ทุกบาดแผลAmในชีวิตที่แสนระยำEm

มันเปลี่ยนคนที่ไม่มีFอะไร

ให้ยืGนอยู่ได้ ด้วยตัวเองC..

* กูผ่Gานความเจ็บมาเยอCะ

จนEmไม่กลัวน้ำตาAm

ไม่มีใครรู้หFรอก

ว่ากูผ่านGอะไรมาบ้างC

จากGเด็กไม่มีพ่อแม่ C

วันนี้กูEยืนได้เองAm

ใช้แรงแลกทุกบาทF

ทุกหยาดเหงื่อGทั้งหมดที่มี C

กูผ่านมาหมดแล้วC

ทั้งควาEมเจ็บและน้ำตาAm

วันนี้กูอยากให้รู้ว่าF

พวกมึงก็ผ่านGไปได้ เหมือนกัน