ยืนอยู่หม่องเก่าEm หม่องที่เจ้าบ่เคยเหลียวแล Bm

เป็นแค่คนแพ้Cที่ดูแลเจ้าDได้แค่สายตาG

ฮู้โตดีว่Amาเฮามันมีค่าแค่เวลาเหงาEm

ยามที่เขาถิ่มเจ้าAmยังเห็นเงาCของอ้ายคนนี้ D

บ่กล้าเรียกร้องEm สถานะของคนสำคัญBm

แค่ได้หายใจร่วมวันC ก็ถือว่าDเป็นบุญหัวใจ G

เจียมโตทุกบาดหย่างAm

ยามเห็นเจ้าหย่างเคียงคู่ใคร Em

น้ำตามันตกใน Cไหลลงใส่ก้อนDข้าวจนเค็มEm

ฮู้ว่าสิทธิ์ของอ้ายAmมันบ่ฮอดถึงของเขาEm

ฮู้ว่าคำว่าเฮาCมันบ่มีอยู่จริงDในนิยายG

แต่กะยังหน้าด้านAmทนรออยู่หม่องนี้ บ่หนีไปไส Em

ถึงสิเจ็บปานใด๋กCะสิรอต่อไป Dจังคนบ้าEm..

* กะเป็นได้แค่สEmถานะคนรอเศษใจ Bm

รอเศษความฮักที่หล่นหายC

จากเขาคนนั้นตกมาDถึงบ่แม่นตัวGจริง

เป็นแค่สิ่งที่เจ้าAmดึง.. มาคั่นเวลาEm

ยามเจ้าเช็ดน้ำCตา

แล้วเจ้ากลับไปหDาเขาคือEmเก่า

(เหลือแค่ความว่างเปล่า)

ถ้ามว่าท้อบ่ที่ต้Amองรอแบบบ่มีจุดหมาย

ตอบได้เลยEmว่าหลาย แต่ตัดใจมันยากCกว่า

ยอมเป็นD.. ของGตาย

ที่หายใจรอAmความกรุณา

เผื่อมื้อหนึ่งสวรรค์Emเมตตา

ให้เจ้าหลูCโตน.. Bm คนจังอ้ายEm

มื้อที่เจ้าฮ้องไห้ Emกะซบไหล่อ้ายได้เสมอBm

ถึงฐานะที่พ้อCเจอสิเป็นได้แDค่ที่ระบายG

บ่หวังครอบครองAm

แค่ได้มองเจ้ามีความEmสุขกาย

ส่วนแผลใจของCอ้าย

กะให้มันตายBm.. ไปกับการเวลาEm

* กะเป็นได้แค่สEmถานะคนรอเศษใจ Bm

รอเศษความฮักที่หล่นหายC

จากเขาคนนั้นตกมาDถึงบ่แม่นGตัวจริง

เป็นแค่สิ่งAmที่เจ้าดึงมาคั่นเวลาEm

ยามเจ้าเช็ดน้ำCตา.. Bm

แล้วเจ้ากลับไปหาเขาEmคือเก่า