รอยสักเต็มตัวEm โชว์พาวเวอร์ข้างDถนน G

เลือดนักเลงมันข้นC ใครขวางหน้าDต้องเจ็บE

ขึ้นโรงพักกินข้าวEmแดงจนเป็นเรื่องDปกติ G

คิดว่าเท่ คิดว่าแน่ Cคิดว่าเก่งเกินใครD

แต่มื้อนั้นEm ที่หน้าห้องขังG

เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งC

หอบสังขารDมายืนรอEm

น้ำตาแม่ไหลอาบแก้มC

มือเหี่ยวCๆ กอดลูกกรงG

ภาพนั้นมันจุกเข้าที่หัวใจ C

เจ็บกว่าถูกตีนร้อยเท่าD..

(บักหล่าเอ๊ย!!)

(แม่เมื่อยแล้วเด้อเจ้า คำนี้ก้องในหู)

ศักดิ์ศรีที่กูแบกไว้ C

มันแลกกับน้ำตาแม่บ่Dได้เลยG

เสียงเชียร์ของหมู่ฝูงC

มันบ่ดังเท่าเสียงDสะอื้นของแม่ Em

กูมันโง่มาตั้งดนC ที่หลงคิดว่าการ

ใช้Dกำปั้นคือลูกผู้ชายG

ที่แท้การเฮ็ดให้แม่เซาไห้ C

นั่นต่างหากคือของจริงD

* สัญญาน้ำตาแม่ Emกูสิจำใส่กระโหลกG

เลิกแล้วเรื่องต่อยตี Cเลิกแล้ววิถีนัDกเลง G

ใครสิว่ากูป๊อดC ใครสิว่ากูบ่แน่ Dก็ช่างหัวมันG

กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอมC

เพื่อรักษาใจแม่ Em..

ต่อจากนี้มืCอคู่นี้สิบ่กำDมาทำร้ายไผ G

แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่ C

และสร้างชีวิDตใหม่Em

(แม่ครับ.. ผมขอโทษ)

บักEmคำผานคนเดิม ตายไปแล้วในคุกG

มื้อนี้มีแต่นายคำผานC ลูกชายDของแม่ Em

สิกลับไปเฮ็ดนาCเลี้ยงไก่อDยู่แบบพอเพียงG

สิเป็นคนดีใCห้สมกับที่แDม่รอคอยEm..

พี่น้องวัยรุ่นเอ๊ยEm

อย่าถ้ารอให้แม่Gตายแล้วค่อยสำนึก

อย่าถ้ารอCให้เห็นโลงศพแล้วค่อยหลั่งน้ำตาD

วางEmมีดวางปืนลงซะ แล้วกลับไปกอดแม่ C

นั่นแหละD คือความเท่ที่แท้จริง

กลับตัวกลับใจเด้อ

* สัญญาน้ำตาแม่ Emกูสิจำใส่กระโหลกG

เลิกแล้วเรื่องต่อยตี Cเลิกแล้ววิถีนัDกเลง G

ใครสิว่ากูป๊อดC ใครสิว่ากูบ่แน่ Dก็ช่างหัวมันG

กูยอมทิ้งศักดิ์ศรีจอมปลอมC

เพื่อรักษาใจแม่ Em..

ต่อจากนี้มืCอคู่นี้สิบ่กำDมาทำร้ายไผ G

แต่สิเอาไว้กราบตีนแม่ C

และสร้างชีวิDตใหม่Em

(แม่ครับ.. ผมขอโทษ)